توضیحات رسانه

 «پدرِ آسمانی»؛ نجوایی از دلتنگی، با طنینِ حماسه کربلا

امروز، با افتخار نماهنگ «قطعه‌ی همیشه مظلوم» را تقدیم می‌کنیم؛ اثری از گروه سرود «نجم الثاقب» تهران که نه تنها یک سرود، بلکه فریادی از عمقِ جانِ فرزندی است که داغِ رفتنِ پدرِ مهربانش را بر دل دارد. این قطعه، از همان لحظاتِ آغازین، شما را به خانه‌ای می‌برد که دیگر عطرِ حضورِ پدر در آن نیست؛ خانه‌ای که زمانی با گرمایِ او، بهشتی زمینی بود و اینک، در غیابش، دلی گرفته و گرفته‌تر شده است.

شاعر، با زبانی ساده اما پر از احساس، ما را به خلوتِ شبانه‌ی خود می‌برد. او با عکس‌هایِ یادگاریِ پدرش سخن می‌گوید و تنهاییِ خود را چنان ملموس روایت می‌کند که گویی اشکِ حسرت، نه از گونه‌ها، بلکه از اعماقِ وجودِ شنونده جاری می‌شود. این دلتنگیِ شخصی، حسِ تنهاییِ شبانه را با بغضی که در گلو گیر کرده، در هم می‌آمیزد و فضایی را خلق می‌کند که در آن، هر واژه، زخمی بر دل است.

اما این سرود، تنها مرثیه‌ای برایِ یک فقدانِ شخصی نیست. وزنِ حماسیِ آن، این دلتنگیِ عمیق را به سمتِ آرمان‌هایی بزرگ‌تر هدایت می‌کند. پیوندِ هنرمندانه‌ای که میانِ غربتِ این پدرِ آسمانی و مقتلِ خورشیدِ کربلا برقرار می‌شود، قلبِ هر شیعه‌ای را به لرزه درمی‌آورد. مصرعِ «با تربتِ سجادت تا کرببلا رفتی» نشان می‌دهد که سفرِ این پدرِ مهربان، نه به سویِ فنا، بلکه به سویِ نهایتِ عشق و ایثار، یعنی آغوشِ امام حسین (علیه‌السلام) بوده است. گویی که این پدر، در مسیرِ مولایش گام نهاده و در آن مسیر، همچون او، مظلومانه به شهادت رسیده است.

تکرارِ عباراتی چون «آخر کشتنت» نه از رویِ وحشت، بلکه از رویِ حیرت از عمقِ فاجعه‌ای است که در تاریخِ شیعه رخ داده؛ فاجعه‌ای که از غدیر آغاز شد و در کربلا به اوجِ مظلومیت رسید. نماهنگ نیز با نمایشِ غمِ فراگیر و پیوند دادنِ ایرانِ امروز با کربلایِ خونین، این حسِ مشترکِ داغِ دل را، که در طولِ تاریخِ تشیع جاری بوده، به تصویر می‌کشد. «قطعه‌ی همیشه مظلوم»، دعوتی است به درکِ این مظلومیتِ یگانه و پاسداشتِ پدرانی که مسیرِ عشق و ایثار را پیمودند.

متن شعر

چشمام پر بارونه
رفتی دلمون خونه
ایران خونته نیستی
دلگیر شده این خونه

نداره مرهم دیگه قلب پردردم
دورت بگردم
شبا از دوری عکسا تو من با گریه
بارونی کردم
آخر کشتنت
لب تشنه مثل شاه بی‌سرکشتنت
از همیشه بودی مظلوم تر کشتنت
آخر کشتنت
دنیارو بهم ریختی با زندگی سادت
تا کرببلا رفتی با تربت سجادت
شب و روزمو با غم تو عزیزم
من اشک میریزم

حالا از مقتل کشور دوست تا گودال
رفته گریزم

عطشان شد حسین
برعکس تو پیکرش عریان شد حسین
لب گودال خواهرش گریان شد حسین
عطشان شد حسین
آخر کشتنت
لب تشنه مثل شاه بی‌سرکشتنت
از همیشه بودی مظلوم تر کشتنت
آخر کشتنت